2006/Oct/04


2006/Oct/04

นเรา.. ทำไมมองสิ่งที่อยู่ข้างหน้าไม่เหมือนกันนะ
ความคิดนี่ก็ช่างน่าพิศวงงงงวย เกิดขึ้นมาก็เริ่มที่จะคิด โตไปก็เริ่มที่จะคิดมากไป
แต่ทางกลับกันบางคนโตขึ้นกลับยิ่งคิดน้อยลง เพราะกาลเวลาได้ฆ่าเราไปทีละเล็กทีละน้อยนั่นเอง
มันก็คือความแก่...
ช่วงเวลาสัปดาห์มรณะของผมคลี่คลายด้วยความประณีประนอม ..-*-
ผมก็เดินหน้าที่จะเผชิญความจริงที่มันถาโถมเข้ามา
ไม่ว่าเรื่องอันนใด.. ก็คงจะผ่านผ่านไปด้วยดี
ด้วยความคิดที่ว่า "อย่าเอาตัวเองไปผูกมัดกับบางสิ่งมากเกินไป
เมื่อใดที่เราผิดหวังหรือทำไม่ได้ เราก็จะทุกข์ จะเป็นคนที่เจ็บปวดเอง"
ไม่น่าเชื่อว่านี่น่ะมันได้ผล ถึงมันจะค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปก็เถอะ
แต่มันช่วยเยียวยาได้มันก็โอเค...

Photobucket - Video and Image Hosting

... ลายวันมานี้ผมเฝ้าถามตัวเองและคนอื่น ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
คำตอบก็เป็นคล้าย ๆ กับคำตอบเดิม ๆ ที่ผมมีในใจ
และคำแนะนำที่ได้มาก็เป็นสิ่งที่ผมกำลังพยายามอยู่...
หลาย ๆ คนมองคำถามนี้อย่างแตกต่าง ว่ามันคล้าย ๆ กับเรื่องเล่า ที่ยาวนาน
จนบางทีคนถามดูจะใส่ความรู้สึกของตัวเองลงไปมากเกินรึเปล่า
ผมสะดุด (คิดอยู่นาน)... ก่อนจะได้คำตอบของคนนี้..
ผมกลับได้คำตอบของคนนี้เองในใจ.. ความปราบปรื้มมันเอ่อล้น
น้ำตาจะซึมออกมาให้ได้ด้วยความขอบคุณ.. ว่าสิ่งเหล่านี้คือคำตอบว่าทำไม..
"คนเราถึงมองสิ่งที่อยู่ข้างหน้าไม่เหมือนกัน"
จิตใจคนเราล้ำลึกนัก... มองไกลไปถึงโจรคนชั่วมากมาย ไม่มีใครซักคน
ที่อยากจะเกิดมาชั่ว อยากจะเป็นโจร.. แต่เมื่อวันนึงเราต้องเลือกทำอะไรซักอย่าง
เพื่อให้ชีวิตเล็ก ๆ ของใคร ๆ หลาย ๆ คนดำเนินไปบนโลกใบนี้...
ผมเฝ้าทบทวนอยู่เป็นนาน... นานใช้ได้ทีเดียว จนรู้ว่าตัวเองล่ะคือสิ่งสำคัญที่สุด
ทุกอย่างเรากำหนด เราเลือก เราจัดการเองได้... หลาย ๆ คนบอกว่าชีวิตนี้โคตรเบื่อหน่าย
คำตอบคือคุณก็ทำอะไรซักอย่างสิ แล้วถ้าอยู่อย่างนั้นมันจะดีขึ้นมามั้ย...
คำตอบก็ได้แตกต่างอีกเหมือนกันล่ะ ดูเอาสิ บางคนก้ออาจจะค่อย ๆ ดีแค่รอเวลาชะล้างหน่อย
แต่บางคนที่รอไม่ได้และก็ลุกขึ้นมาทำอะไรซักอย่าง ดีกว่าปล่อยอะไรไว้อย่างนี้
มันน่าสนใจใช่มั้ยคับ... อย่างนี้แหละครับ ผมจึงเบื่อชีวิตของคนเราเหลือเกิน
มีสิ่งพวกนี้เป็นกิเลสตัณหา... แต่ผมก็จะองทำอะไรซักอย่าง
ที่จะทำให้ผมผ่านสัปดาห์มรณะนี้ไปได้... ผมก็หวังเช่นนั้น

มรู้สึกสบาย ๆ รู้สึกมันก็ช่วยได้เยอะ เพราะผมไม่ต้องเครียด รึเป็นทุกข์มากมายนักมากนัก
กับสิ่งที่ผ่านมานี้... พรุ่งนี้ผมยังต้องตื่นมาเจออะไรอีกเยอะแยะ ทำไมผมต้องไปสนใจคนอื่นมากมาย
ทำไมผมต้องไปหวังอะไรกับสิ่งที่เอาแน่เอานอนไม่ได้... แค่คอยอย่างสบายๆ อย่างกับครั้งนึง
ที่ผมเคยคิดและทำแบบนี้แล้ว... และผมก็อยู่กับมันได้อย่างที่ผมเป็น

Photobucket - Video and Image Hosting

2006/Oct/04

ม้ทุกอย่างที่ทำ เพื่อประคองให้รักคงอยู่ กับคำถามว่าเพราะเหตุใด มันเหนื่อยใจได้เพียงเท่านี้
กับคำหวานที่เคยให้มา กับวาจาที่เพราะจับใจ จะหลอกฉันได้นานแค่ไหน คำว่ารัก

ต่ถูกทำลายด้วยคำง่ายๆ บอกฉันเธอต้องไป เพราะว่าใจเธอหมดรัก ความรักจบไปอย่างนั้นใช่ไหม
แต่ฉันก็ต้องทำให้ทุกอย่างเลือนหายไป
แต่ที่รู้ว่าใจหายลง หายไป แม้ไม่อยากให้พัง สุดกำลังที่จะรั้งอยู่
ด้วยตัวฉันมันทุ่มหมดใจ สุดแรงกายแต่เธอยังหนี กับคำหวานที่เคยให้มา กับวาจาที่เพราะจับใจ
จะหลอกฉันได้นานแค่ไหน คำว่ารัก
.

Photobucket - Video and Image Hosting

ามว่าจะลืมได้มั้ย.. บอกตัวเองให้เวลาพัดพาไปทีละน้อยดีกว่า
สมเพศตัวเอง กับสิ่งที่ทำอยู่
ดูมันไม่ได้มีคุณค่าอะไรมากมาย เอาซะครั้งนึงก็ได้ทำอะไรแบบนี้
คิดเอง เลือกเองแล้ว
ก็ต้องกล้ายอมรับกับสิ่งที่จะเกิดและกำลังจะเกิด..

.......

มื่อเราจะคบหาหรือรู้จักใครสักคน
ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม
สิ่งหนึ่งที่ควรท่อง ควรจำไว้อยู่เสมอก็คือ
คน เป็นสิ่งมีชีวิต ที่มีทั้งด้านบวก และด้านลบ อยู่ในนั้น
อย่าตั้งใจกับคน 1 คนมากเกินไป
เพราะไม่มีใครอยากเป็นต้นเหตุของความล้มเหลว
อย่าคาดหวังกับ คน 1 คนมากเกินไป
เพราะไม่มีใครสามารถเป็นทุกอย่าง ที่ทุกคนอยากให้เป็น
อย่าให้เวลากับคน 1 คนมากเกินไป
เพราะไม่ว่าใครก็อยากมีช่วงเวลาของความเป็นส่วนตัว. . . คนเดียว ....
อย่าพยายามเปลี่ยนแปลงคน 1 คนมากเกินไป
เพราะนั่นจะทำให้เค้าไม่หลงเหลือความเป็นตัวของตัวเอง
อย่าควบคุมชีวิตคน 1 คนมากเกินไป
เพราะมนุษย์มักจะหาวิธีการแทรกตัว เพื่อออกมาจากกฎที่ถูกกำหนด
อย่าบีบบังคับคน 1 คนมากไปกว่านี้

เพราะถ้าคนๆนั้น หลุดจากภาวะบีบบังคับมาได้
คุณจะกลายเป็นคนที่ถูกหันหลังให้ในทันที
ฉันเองก็เป็น คน เป็นสิ่งมีชีวิตที่มี 2 ด้าน. . . เช่นกัน

บางความรู้สึกก็รู้สึกว่ากำลังทำแบบนี้กับคนอื่น ๆ อยู่ นั่นไม่ได้หมายถึงทุกสิ่งทุกอย่างเป็นแค่ความรู้สึกที่สวนกลับมันเข้าถึงได้ด้วยคำพูดที่ต้องรู้ตัวเองแล้วว่าความ "พอดี" อยู่ตรงไหน มองหน้าตัวเองคิดทบทวนให้ดีว่าเราก็ต้องเป็นอย่างที่เราเป็น เค้าก็เหมือนกัน เป็อย่างที่เค้าเป็นจดจำคำพูด ความรู้สึก ความคิดมากมายที่ผ่านเข้ามากลั่นกรองออกมาด้วยความที่ความหนักอึ้ง ...

มองหา คิดทบทวน ว่าครั้งนึงเคยรู้สึกแบบไหน แบบที่ใครๆก็รู้ว่านั่นทำแล้วก็เป็นสุขได้เหมือนกัน

แล้วเพราะอะไร เพราะอะไรที่ต้องไม่ยอมเปลี่ยนแปลงเพื่อที่ตนเองจะได้สบายใจกับสิ่งที่ทำอยู่ ทั้งเราแล้วก็เค้า

อยากขอโทษซักล้านครั้งถ้าหลายครั้งที่ทำเคือง กับหลายๆสิ่ง

ขอบคุณที่ร่วมแบ่งปันช่วงเวลาที่ดีๆ ต่อกันเสอมมา เวลาที่อยู่เป็นเพื่อน ที่ทำไม่เหงาแม้แต่วันเดียว

....... ต่อไปก็มีชีวิตอย่างที่เราควรจะมี ขอบคุณคับ..๏[-ิ_ิ]๏

...ยากรู้จักใครสักคน ต้องหัดเรียนรู้ ไม่ใช่เปลี่ยนแปลง..